از من بعیده نه؟

قرار شد از عشق افلاطونیم بنویسم

عشقی که از من که یه دختر شاد و سر حال بودم یه دختر افسرده ساخت طوری که خونواده و دوستامو خیلی نگران کردم خیلی زخم خوردم خیلی تو خودم شکستم خیلی اذیت شدم خیلی...

قبل از این که این وبلاگ رو بسازم یه وبلاگ دیگه داشتم که ادرسشو به کسی نداده بودم وبلاگی که هر کی بهش سر میزد می گفت چرا وبلاگت اشک ادمو در میاره امروز قبل از ساختن اینجا اون جا رو تعطیل کردم می خوام از نو شروع کنم نیاز به انگیزه دارم نیاز به کمک دوستام نیاز به همدردی کسایی که دوسم دارن ادرس اینجا رو به خیلیا دادم به تمام کسایی که فکر می کنم دوسم دارن گفتم بهم سر بزنید شاید این جوری بتونم زخمایی که خوردمو یه جوری فراموش کنم تنهاییامو گریه هامو اشکامو بغضامو...کمکم کنید تا فراموششون کنم شاید چون هنوز کامل ناراحتیامو فراموش نکردم اینجا هم رنگش مشکیه اما برای من مشکی رنگ عشق نیست مشکی فقط رنگ غمه اگه اسم وبلاگم عشق افلاطونیه به خاطر وجود یه انسان نیست یا به خاطر عشق زیادی که بهش داشتم نه هرگز... اسمش عشق افلاطونیه چون باعث شد به خدا نزدیک شم از اون همه مصیبت لااقل یه چیز خوبم با خودش برام اورد. خدا رو بهم هدیه داد به خاطر همین فقط فراموشش می کنم ازش متنفر نیستم ولی دیگه بهش فکر نمی کنم

ولی بعد از اون همه شکست و بن بست الان راه اسمونو پیدا کردم

تازه فهمیدم باید به بن بست میرسیدم تا اسمونو درک کنم وقتش رسیده پرواز کنم  

نترسید نمی خوام بمیرم من تا بقیه رو نکشم خودم نمی میرم  من تازه به خدا رسیدم

می خوام بیشتر از اینا بفهممش خیلی بیشتر...